از یک دیگ، در حیاط یک خانه

شروعش یک شب سرد زمستان بود. چند نفر از اهالی محله فهمیدند خانواده‌ای دو کوچه آن‌طرف‌تر سه روز است غذای گرم نخورده. آن شب یک دیگ آش بار گذاشتند.

هفته‌ی بعد دو خانواده شدند. ماه بعد هفت تا. کم‌کم معلوم شد این کار با «هر وقت شد» پیش نمی‌رود؛ باید منظم باشد، باید حساب و کتاب داشته باشد، و باید کسی مسئولش باشد.

مؤسسه را ثبت کردیم تا بتوانیم قانونی کمک جمع کنیم، فاکتور بگیریم و گزارش بدهیم. آشپزخانه را از یک حیاط به یک فضای اجاره‌ای بردیم که مجوز بهداشت بگیرد.

امروز کاری که می‌کنیم پیچیده نیست: غذا می‌خریم، می‌پزیم، می‌رسانیم و می‌نویسیم چقدر خرج شد. سختی کار در همان کلمه‌ی آخر است — و همان چیزی است که ما را از یک دیگ در حیاط به یک مؤسسه تبدیل کرد.